Αναρτήσεις

Φιλιά από άμμο

Εικόνα
Τα φιλιά σου από άμμο
δεν χώρεσαν
αγκαλιά να κρατήσουν τον έρωτα.
Αέρας με δύναμη έσπρωξε
σα νιφάδες χιονιού,
τυχαία κι ανάλαφρα
κάθε ψήγμα αγάπης που σου 'δωσαν.
Όλα χαθήκαν στου χρόνου
το πέρασμα που χνάρια νωπά και κόκκινα άφησε
στης καρδιάς μου τον δρόμο
που εσύ, πρώτος, πάτησες.
Τα φιλιά σου από άμμο
δεν άντεξαν
την καυτή την ανάσα μου.
Σκόρπισαν, χάθηκαν
στων λεπτών τους χτύπους
αλάργεψαν.
Σε κοιτώ.
Απορώ που συνέχισα
κι ας ξοδεύτηκαν μάταια.
Είν' η άνοιξη μέσα μου
τραγουδά , επιβιώνει, γεννάει
και την άμμο, εύφορο έδαφος έκανε.
Συνεχίζω πιο πάνω από σένα
πετάω.

~Ρένα Γέρου~

Τέρμα οι ενοχές και οι ανοχές, πριν χάσουμε τη ζωή μας."

Εικόνα
Κι αυτό που κάνουν καλύτερα οι κοινωνικοί άνθρωποι, είναι να ανέχονται.
Να ανέχονται πειράγματα, ειρωνείες, συμβουλές και νουθεσίες ατόμων, που είναι χιλιόμετρα πιο κάτω από εκείνους σε λογική, σοφία και εξυπνάδα. 
Πάντα ο κατώτερος έρχεται μπροστά σου, είτε στο σπίτι σου, είτε σε κάποια σύναξη και θρασύτατα επιμένει να σε συμβουλέψει, να αποδείξει πως είσαι λάθος, πως δρας, σκέφτεσαι και πράττεις με εντελώς  λάθος τρόπο. Τα λέει δημόσια προκαλώντας σε να απαντήσεις κι όταν το κάνεις τότε γίνεσαι κακός, κάκιστος.Σε απειλεί, ακόμα-ακόμα με διάλυση της σχέσης σας. Κι ενώ ήταν αυτός που πρώτος δεν σεβάστηκε τον χώρο σου, έρχεται μετά να ζητήσει και τα ρέστα.

Δεν νομίζω ότι όλο αυτό αξίζει υπομονής και ανοχής. Δεν πιστεύω ότι στην άρρωστη αυτή κατάσταση πρέπει να δώσουμε συχωροχάρτι. Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό σε μια πρόσφατη αντιπαράθεση, όταν πολύ γνωστός και παλιός φίλος ήρθε να με "συμβουλεύσει", πως να ζήσω την ζωή μου. Να μου τονίσει που κάνω λάθος και ποιο είναι το σωστό. Κι…

ΙΣΩΣ

Εικόνα
Ίσως στο τέλος να φταις
που ονειρεύτηκες
που είχες ελπίδες
που πάλεψες
που φώναξες
που αλλού κέρδισες κι αλλού έχασες.
Που έζησες εντελώς 
μέχρι όσο, την ευτυχία , την δυστυχία, τον πόνο, τον έρωτα
τη χαρά, τη λύπη.
Ίσως να φταις ακόμα και για το πιο απλό.
Γιατί, φίλε μου, κάποιος πρέπει
πάντα να φταίει.
Και μοιράζουν φταιξίματα οι δυνατότεροι.
Γιατί όχι; 
Όλα θέμα ευθυνών κι όχι αποτελεσμάτων.
Ίσως να φταις για τις ελπίδες και τα όνειρα.
Ίσως να βάλουν φραγή εισερχομένων ονείρων μια μέρα.
Ίσως αυτή η μέρα να είναι κοντά.
Ίσως...
Ρένα Γέρου
"Ίσως να φταίει η συνήθεια της θλίψης μας!
{συμπλήρωμα από τον καλό φίλο @Αντώνης Χατζηθωμάς

ΑΥΡΙΟ

Εικόνα
Όλοι παλέψαμε γι αυτό
για ένα κομμάτι ουρανό
κι ένα καινούριο αύριο.

Όλοι μαζί σαν μια γροθιά
κάτω από βλέμματα σκαιά
δώσαμε αίμα και καρδιά
για ένα νέο αύριο.

Πέσανε πάνω μας βροχή
λόγια τ' αέρα και βοή
να ανατρέψουν μόνιμα
αυτό που κόπιασαν γενιές
αυτό το άλλο αύριο.

Όσα κι αν είναι τα δεινά
όσα τα λόγια τα φαιδρά,
ένας ο παρονομαστής
κι αν δεν μπορείς εσύ να δεις
λυπάμαι, πρέπει να στο πω:
Έρχεται ασυγκράτητο, σφοδρό, αυτό το νέο αύριο.
Ρένα Γέρου

ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ

Εικόνα
Οι αδέκαστοι κριτές του καφενείου έβγαλαν ετυμηγορία: Ένοχος κρίθηκε αυτός που ονειρεύτηκε δικαιοσύνη. Η σοφία εγκατέλειψε πια τα γερατειά. Ίσως να κάπνισαν πολύ χασίσι στα νιάτα τους. Ίσως να τους πείραξε το νοθευμένο ουίσκι αυτό που κέρναγαν ο ένας τον άλλον στα μπουζούκια. Όπως και να έχει οι σοφοί ανάμεσα τους έφευγαν. Είτε τους σκότωναν είτε τους έδιωχναν. Κι έμενε πίσω ότι μπορούσε να επιβιώσει. Το πιο δυνατό. Όχι το καλύτερο μα το πιο άθλιο. Κι όλοι μαζί οι ποιητές και οι γραφιάδες πάλευαν να φέρουν πίσω τις αξίες. Εκείνες όμως φοβισμένες το έσκασαν για άλλους τόπους. Κι ερημότοπος φάνταζε ο Παράδεισος. Ακόμα και τους πολέμαρχους τους καταδίκασαν. Έμεναν άπραγοι και μπερδεμένοι να κοιτάνε. Ανήμποροι να κάνουν το οτιδήποτε σε μια πόλη που αλώθηκε με λόγια καφενείου. ~Ρένα Γέρου~ 

Κράτα δικά σου τα δάκρυα

Εικόνα
Φεύγοντας παίρνουν πάντα μαζί τους
κάτι κραυγές, ένα δυο δάκρυα
και μια ιστορία.
Έρχονται άλλοι. Καινούριοι.
Ξοδεύουν κι αυτοί με την σειρά τους τον χρόνο
δημιουργώντας δάκρυα, κραυγές, ιστορίες.
Και κανείς δεν διαβάζει τις προηγούμενες.
Μήτε καν τις θυμάται.
Κι αν το κάνει είναι για λίγο, πρόσκαιρα κι επιπόλαια
Με βιαστικά βήματα αργοσαλεύουν τη ζωή.
Ζουν τώρα χωρίς έπειτα.
Τα ίδια λάθη, οι ίδιες φοβίες, τα ίδια ερωτηματικά.
Κι ενδιάμεσα ένας αγώνας δρόμου να φανούν διαφορετικοί
σκοτώνοντας ελπίδες άλλων.
Απαξιώνοντας και λοιδορώντας.
Κι ύστερα σου λένε πως δεν έχουμε πόλεμο...
Με τόσες απώλειες πως μπορούν να το λένε;
Και περιμένεις από εμένα να πάρω αιχμαλώτους;
Θα φύγω με κραυγές
κράτα δικά σου τα δάκρυα.

Ζ Α Ρ Ι Ε Σ

Εικόνα
Ανάμεσα σε δυο ζαριές παίζανε την χαρά τους. Στα χείλη μουρμουρίζοντας τ' άπιαστα όνειρα τους. Τον χρόνο σπαταλούσανε και ξόδευαν την ώρα με τόσες άκαρπες στιγμές λησμόνησαν το τώρα. Σήκω να περπατήσουμε να πιάσουμε το κύμα μην φύγει πριν της ώρας του αυτό κι αν ήταν κρίμα. Μα εκείνη πάντα σώπαινε, Την κοίταζε με λύπη. Απ' τα δικά της όνειρα εκείνος πάντα λείπει. Δεν του έλεγε αληθινά τι ήθελε από κείνον μόνο τα ζάρια έριχνε με ύφος μυστηρίου. Κι όταν αυτός βαρέθηκε